Νάουσα » Επανίδρυση » Ακμή της πόλης

Η ακμή της πόλης





Ο χώρος ανήκε στο βακούφι που ο Οθωμανός κατακτητής της Μακεδονίας στρατηγός Γαζή Εβρενός ίδρυσε, και οι απόγονοί του διατήρησαν στα Γιαννιτσά, ο δε αμιγής ελληνικός πληθυσμός που εγκαταστάθηκε πάλι απολάμβανε εξ αρχής ορισμένων ιδιαιτέρων σημαντικών προνομίων, χάρη στην παρέμβαση της Βαλιντέ Χανούμ Σουλτάνας (Μάρα Μπράνκοβιτς). Τα προνόμια αυτά επέτρεψαν την γρήγορη συγκέντρωση πληθυσμού και την ανάπτυξη της χειροτεχνίας (οπλουργία, χρυσοχοΐα, υφαντουργία κλπ). Παράλληλα δημιούργησαν προϋποθέσεις για την άνθιση μιας πρότυπης, αμιγούς Ελληνικής κοινότητας, με αυτοδιοίκηση και δική της φρουρά. Έτσι, σε συνδυασμό με την οικονομική της ανάπτυξη, έχουμε ήδη απ' τον 17ο αι. ένα μικρό αστικό κέντρο με χίλια σπίτια, αμπέλια, κήπους, αγορά και παζάρι, με σημαντική οικονομική επιρροή στην περιοχή της κεντρικής Μακεδονίας, αλλά και μακρύτερα.

Ο 18ος αιώνας βρίσκει τη Νάουσα να έχει επιτύχει αρκετά υψηλό επίπεδο ανάπτυξης. Γνωστή κυρίως για το εξαίρετο κρασί της αναπτύσσει παράλληλα με τις παραγωγικές και εμπορικές, σημαντικές εκπαιδευτικές και μορφωτικές δραστηριότητες. Ο πληθυσμός της σχεδόν διπλασιάζεται σε σχέση με τον προηγούμενο αιώνα. Την ανάπτυξη όμως αυτή της περιοχής ανακόπτει κάπως η υποταγή της Νάουσας, το 1804, στον Αλή Πασά των Ιωαννίνων, που την κράτησε υπό την επικυριαρχία του μέχρι το 1812. Πολλά όμως ορεινά κυρίως χωριά, γύρω από τη Νάουσα, παρέμειναν υπό την επικυριαρχία του και μετά το 1812.