Πολεοδομικά και αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά της πόλης

Μέχρι τις αρχές του 20^ου αι. το μεγαλύτερο μέρος του συγκροτημένου αστικού χώρου περιορίζεται στο πέραν της βορείου όχθης του ποταμού επίπεδο. Η πόλη διαιρείται από φαρδύτερους ή στενότερους δρόμους με οφιοειδείς χαράξεις, τοπικές διαπλατύνσεις και αδιέξοδα, σε μεγάλες, μάλλον κλειστές, ακανόνιστες και άνισες μεταξύ τους οικοδομικές νησίδες. Τοπικά κέντρα αποτελούν συνήθως οι ενοριακοί ναοί και τα σχολικά κτίρια που βρίσκονται συνήθως κοντά τους. Οι συνοικίες διασχίζονται από μικρά ρέματα, που δίνουν κίνηση σε μύλους, πριονιστήρια, υδροκόπανους κλπ. και χρησιμεύουν για το πότισμα των κήπων, αποτελώντας ταυτόχρονα ένα αρκετά αποτελεσματικό και υγιεινό αποχετευτικό δίκτυο.  Η ίδρυση και λειτουργία των μεγάλων βιομηχανικών εγκαταστάσεων κατά μήκος του ποταμού δίπλα ακριβώς στην πόλη, στην νότια όχθη αρχικά από το τέλος του 19^ο αι, και αργότερα, κατά τον μεσοπόλεμο, και στη βόρεια όχθη, συνετέλεσε ώστε η πόλη να επεκταθεί σιγά σιγά και προς άλλες κατευθύνσεις, τόσο εκείθεν του ποταμού, όσο και προς τους δυτικούς αναβαθμούς.

Η σημερινή πολεοδομική μορφή της πόλης είναι, σε γενικές γραμμές, αποτέλεσμα της εφαρμογής του ρυμοτομικού σχεδίου από το 1928, που αναθεωρήθηκε το 1950. Ο παλιός πολεοδομικός ιστός διαφοροποιήθηκε και αποσυντέθηκε, με τη δημιουργία νέων ευθύγραμμων αξόνων, οι οποίοι τέμνουν τις παλιές παραδοσιακές γειτονιές.